---

Ajax - AS Roma
Zomaar wat overpeinzingen van een toeschouwer

"Emad! Emad!", Husham Jassim liep zoekend door de verlaten gangen van het Ministerie van Defensie, een van de modernste gebouwen in heel Bagdad. "Waar ben je, Emad?" riep Husham, "Er is telefoon voor je!". Husham liep weer terug, haalde zijn pas langs het alarm en typte de code in. In gedachten over alle gebeurtenissen tikte hij de verkeerde code in. Het lampje sprong op rood. Husham vloekte. Waarom moeten we dan ook zo'n belachelijk lange code uit ons hoofd leren, alsof dat de Amerikanen tegenhoudt. Husham wist dat hij nu nog een kans had, maar dan moest de code snel ingevoerd worden en direct daarna moest hij de beveiliging bellen. 5-7-4-6-3-6-2-8-7-3-2-8-0-1-0-2-5-7-6-7, groen, en daar ging de deur open. Husham drukte snel op DIAL en kreeg de beveiliging.

"Dr. Jassim hier, sorry ik had de code weer verkeerd."
Hij hoorde de beveiligingsbeambte zuchten en zijn handboek erbij pakken. "Dr. Jassim, wat is de vrucht van de woestijn?""Tigris, Ali, Tigris, sorry Ali ik heb het druk."
Verstrooide professor, dacht Ali al-Shamhouk. Husham duwde tegen de volgende deur, en kwam weer binnen. Emad Aboulheil hing net de telefoon op en liep breed glimlachend op Husham af. Wat is het toch een viezerd, dacht Husham. Carrière gemaakt in het leger door persoonlijke klusjes voor Saddam op te knappen. Twee buitenechtelijk zwangere vrouwen van Saddam had hij geëxecuteerd en drie buitenechtelijke dochters van Saddam had hij op jonge leeftijd eerst laten adopteren door een Jordaanse adellijke vrouw. Toen een van die dochters bij toeval ontdekte dat Saddam haar vader was, had Emad ze alle drie opgeruimd.

Emad wilde graag een gerespecteerd man zijn. Hij had na die geheime opdrachten die hij kreeg omdat hij een verre neef van Saddam was snel carrière gemaakt in het leger. Generaal Emad Aboulheil, het klonk wel goed vond hij zelf. Vaak stond hij 's ochtends voor de spiegel en plooide zijn onderkinnen wat naar binnen, plette zijn vettige kroeshaar wat en keek zichzelf van links aan, de gehavende kant van zijn neus verbergend. Hij streek zijn absurd grote snor recht, zette een baret op en keek of hij leek op Saddam. Generaal Emad Aboulheil, herhaalde hij dan, en lachte tevreden naar zijn spiegelbeeld. Hij had door zijn wreedheid en zijn vaardigheid met allerlei wapens een diep respect van zijn troepen en dat dat respect meer voortkwam uit angst dan uit bewondering kwam nooit in hem op. Hij zou ook deze klus wel klaren samen met die laffe intellectueel Jassim en dan werd hij wellicht de nieuwe minister van defensie.

Husham kuste Emad op zijn wangen en vermeed de blik van de generaal toen hij hem omhelsde. "Emad, wie was dat daarnet aan de telefoon?". Emad lachte weer en grijnsde breeduit, de rillingen liepen Husham over de rug. "Dat was onze grote leider zelf!" zei Emad, "hij doet je de groeten" knipoogde hij. Husham wist niet wat hij hiervan moest denken maar gezien de grijns van de generaal was het waar. "Over vijf uur moet alles klaar zijn, dan verstrijkt de deadline" wist Emad. Alle medewerkers waren al naar huis, behalve de persoonlijke assistent van Husham, Amer Mahmood. Husham voelde ineens de spanning weer. Als alles klopte, dan zou de volledige wapenlijst op print en Cd-rom over vier uur klaar zijn, ruim op tijd dus. Als alles klopte. Want de medewerkers waren klaar, de lijst kon elk moment worden binnengebracht door Amer, en nu begon het moeilijkste. Husham en Emad moesten alles controleren. Staan alle wapens die niet als massavernietigingswapens gezien worden op de lijst en staan er geen wapens of locaties op die de inspecteurs kunnen leiden naar de bergplaatsen. Husham had deze zin al tientallen keren in zijn hoofd herhaald. Nu brak het moment van de waarheid aan. Hij moest zelf lachen om die gedachte, het moment van de waarheid. Als de inspecteurs klaar waren zou het leger het grote wapendepot in de provincie Al Muthanna weer openen.

Midden in de woestijn, verborgen onder vele kubieke meters zand, zocht toch niemand. En al zocht iemand daar, niemand kon het vinden. Dus mochten er geen sporen naar het Al Muthanna depot voorkomen in de wapenlijst.
"Husham!"
"Amer, wat zie jij er slecht uit!!"
Amer Mahmood was een spichtig mannetje met een te groot pak aan. Maatpakken waren wel te krijgen in Iraq, maar niet voor iedereen betaalbaar. Amer deed denken aan een Koerd met zijn Turkse trekken en zijn goedkope pak.
"Ja wat dacht je vier dagen en vier nachten werken zonder één uur slaap..."
"Maar hij is af?"
"Hij is af!"
"Geweldig, neem een kopje thee."
"Dat moest ik maar eens doen ja."
Husham pakte de fles Ballantines Whisky die hij altijd in zijn la had liggen. Hij schonk een groot theeglas tot de rand toe vol en gaf het aan zijn assistent. Amer leegde het glas in een keer en zette het weer neer. "Bah, die thee was koud!" grinnikte hij. Husham schonk nog een glas in voor Amer en ook eentje voor hemzelf. Gezamenlijk leegden ze de glazen en Husham nodigde Amer uit om hem te helpen met het checken van de lijst. Husham was nu aanmerkelijk meer gespannen dan toen hij binnenkwam. Van wat hij nu ging doen, hing de toekomst van zijn land af. Snel ging hij door de lijsten heen, zijn ogen schoten over het papier. Hij keek eens op de klok en zag dat er alweer drie uur verstreken waren. Uit zijn ooghoek zag hij Emad de Cd-rom’s bekijken op zijn laptop. Emad zag er ook gespannen uit.

Ineens zag Husham het: Emad's ogen bewogen helemaal niet. Ze rustten op een punt op het beeldscherm van zijn laptop. Het was een kaart van de geheime ruimtes van Saddams paleis en een routebeschrijving naar het Al Muthanna depot. Toen Emad Husham zag kijken, schoten zijn vingers snel naar de ejectknop op zijn laptop. Watervlug haalde hij het glimmende schijfje uit zijn laptop en liet het in zijn binnenzak glijden. "Deze gooi ik wel weg." zei Emad en hij kneep zijn ogen tot spleetjes en hikte zenuwachtig. Emad kon niet het kantoor uit, niemand mocht de kamer uit totdat de lijst in de verzegelde koffer zat. Wat zou de generaal van plan zijn met die Cd-rom? Hoe kwam die Cd-rom eigenlijk bij de lijst terecht? Of zat die er helemaal niet bij en had de generaal hem al? Waarom zou de generaal met een Cd-rom met staatsgeheimen op zak lopen? Het liefst zou hij de Cd-rom zelf weggooien, in stukken slaan, vernietigen.

Husham legde de laatste bladzijde neer en zag dat Amer en Emad al klaar waren. Amer had de theeglazen al volgeschonken tot de rand. Gedrieën brachten ze een toast uit op Saddam, Iraq en elkaar, in die volgorde. De telefoon ging, Amer antwoordde en wenkte naar Emad. Emad liep naar het bureau en keek vragend naar Amer. "Abbas Abdulwahab" zei Amer. Abdulwahab, de woordvoerder van het ministerie, wilde natuurlijk weten of de lijst klaar was. In het voorbijgaan omhelsde Amer Emad even. "We hebben het geklaard" lachte Amer. Emad keek hem veelbetekenend aan. Hij pakte de hoorn, "Generaal Aboulheil hier." Amer liep naar Husham die al bezig was de lijst in de immense koffer te stoppen. Amer zwaaide met een Cd-rom. Het was de Cd-rom van de generaal. "Deze d'r ook bijdoen?". Husham raakte in paniek, hij en Amer konden nu beslissen over de toekomst van Iraq. Als ze deze Cd-rom erbij zouden stoppen en vervolgens de koffer gedrieën verzegelden, zou Iraq diezelfde avond nog een regen van bommen wachten. Amer had de schijf verwisseld bij de generaal, en wilde overduidelijk Iraq en Saddam de das omdoen. Waarom nam Amer hèm in vertrouwen, dacht Husham? Amer Mahmood wist toch wel dat dr. Husham Jassim een gerespecteerd wetenschapper is met de leiding over een groot laboratorium waar alle chemische en biologische en nucleaire wapens vervaardigd werden? Amer kende zijn baas zo goed, wat dacht hij dan, dat hij, Husham ook een revolutie wilde? Of dacht Amer dat Husham het niet gezien had, dat het de Cd-rom van de generaal was.

Husham begon te lachen en nam een slok van zijn whisky. "Hahaha, Amer, wij stoppen die Cd-rom erbij en Saddam zal raar opkijken!" Amer probeerde Husham in te schatten. "Hahaha, Amer, de wereld zal verbaasd staan!" Husham pakte de Cd-rom van Amer af en goochelde er mee op zijn vingers. Amer gaf hem een ijzingwekkende blik. Husham brulde het uit van het lachen en gooide de Cd-rom zonder hoesje in de 7 meter verderop staande koffer. "Goal!" riep Husham. Amer lachte nu ook, en leegde zijn glas. Met een dikke tong riep hij: "Lang leve Husham en Amer, de helden van de revolutie, de helden van Koerdistan!". Voordat hij ook nog maar iets kon zeggen, plantte Husham een schaar in zijn borst. Husham stak hem op verschillende plaatsen tot Amer niet meer bewoog. Met grote ogen keek Amer naar Husham. Lispelend stiet hij nog een paar onverstaanbare klanken uit.

De generaal die achter ze stond, knikte bewonderend naar Husham. "Dr. Jassim, je bent een ware patriot, loop je even mee?".

© Maarten Verkoren, 08-06-2003